0
Νομίζαμε ότι τα είχαμε δει όλα σε αυτόν τον τόπο αλλά για άλλη μια φορά το νέο φορολογικό ήρθε να μας αποδείξει περίτρανα ότι γελαστήκαμε. Δεν χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσει κάποιος για το ότι τα οικονομικά επιτελεία μας έχουν ανάγει το θέμα της φορολογίας εδώ και χρόνια σε επίπεδα που ξεπερνάνε κατά πολύ το παράλογο και το γελοίο. Είναι πλέον αυταπόδεικτο.
Δικαιολογημένα πολλοί θα πουν ότι: «οκ ρε μεγάλε το ξέρουμε, αλλά εσύ με τι ιδιότητα μιλάς ακριβώς; Είσαι οικονομολόγος;» Όχι, δεν είμαι οικονομολόγος για να μιλάω σαν «αυθεντία», είμαι όμως μηχανικός κι αν ξέρω να κάνω κάτι καλά, αυτό είναι να λύνω προβλήματα. Με τα μάτια μου λοιπόν το φορολογικό δεν είναι τίποτε άλλο παρά άλλο ένα πρόβλημα. Και μάλιστα ένα πολύ απλό πρόβλημα για να μας ταλαιπωρεί τόσο καιρό.

Και για να μην γεμίζουμε σελίδες με ακόμα μια ανούσια κριτική στις κινήσεις της κυβέρνησης ή το τι λέει η λογική και λοιπά λόγια του αέρα για λιγότερους φόρους και μικρότερο κράτος, θα κάνουμε κάτι καλύτερο και πρακτικότερο. Θα φτιάξουμε ένα φορολογικό σύστημα από το μηδέν μέσα σε λίγες σελίδες και στο τέλος θα το μετρήσουμε με βάση τα έσοδα από το υπάρχων και τον κρατικό ισολογισμό του 2012 [1] (αυτόν έχουμε προς το παρών) για να δούμε ποιο είναι καλύτερο. Πάμε;


Ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλά εν τω ευ το πολλώ.

Μια από τις βασικές αρχές στην Μηχανική αλλά και στις επιστήμες είναι το λεγόμενο «Ξυράφι του Όκαμ». Η αρχή αυτή μας λέει ότι ανάμεσα σε δύο πιθανές λύσεις ενός προβλήματος, πρέπει να επιλέγουμε την απλούστερη γιατί αυτή είναι συνήθως και η καλύτερη. Αυτό θα κάνουμε και με τον φορολογικό μας σχεδιασμό και μάλιστα μέσα στην απλότητα που θα επιδιώξουμε, θα δούμε πως μπορούμε να στριμώξουμε σε αυτόν και πολλά άλλα πραγματάκια όπως τα παρακάτω:

>Απλοποίηση κανόνων και διαδικασιών
>Φορολογική Δικαιοσύνη
>Ισότητα
>Αύξηση των εσόδων του κράτους
>Μείωση των τιμών και των φόρων για τους πολίτες
>Κίνητρα για την επιχειρηματικότητα και την μείωση της ανεργίας
>Κίνητρα για την κατανάλωση και τις κατασκευές
>Κίνητρα για εισροή κεφαλαίων
>Απόλυτη πάταξη της φοροδιαφυγής
>Διεύρυνση της φορολογικής βάσης στο μέγιστο
>Αμεσότητα στις εισπράξεις για ρευστότητα
>Πάταξη του εγκλήματος και της διαφθοράς

Ακούγονται πολλά και πιθανώς κάποια να φαίνονται και άσχετα με το θέμα του φορολογικού. Όπως θα δούμε όμως, όχι μόνο δεν είναι αλλά μια σωστή λύση σε ένα πρόβλημα μπορεί να επηρεάσει θετικά και πολλά άλλα θέματα.

Έσοδα – Έξοδα για όλους

Αρχίζουμε λοιπόν τον σχεδιασμό του νέου φορολογικού μας συστήματος βασιζόμενοι πάνω στις παρακάτω πολύ απλές αρχές.

>Έσοδα –Έξοδα για φυσικά και νομικά πρόσωπα
>Τα έξοδα εκπίπτουν συνολικά από το φορολογητέο εισόδημα
>Αντικατάσταση του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ) με έναν νέο Φόρο Συναλλαγών (ΦΣ) ύψους 20%
>Ενιαίος φορολογικός συντελεστής 25% για το φορολογητέο εισόδημα (μετά την αφαίρεση των εξόδων) στα φυσικά πρόσωπα
>Ενιαίος φορολογικός συντελεστής 15% για το φορολογητέο εισόδημα (μετά την αφαίρεση των εξόδων) στα νομικά πρόσωπα
>Συναλλαγές ανάμεσα σε νομικά πρόσωπα δεν έχουν Φόρο Συναλλαγών (ΦΣ).

Έχουμε λοιπόν μέχρι στιγμής ένα φορολογικό σύστημα 6 σημείων μίας γραμμής το καθένα. Ποιο απλό δεν γίνεται, άρα το πετύχαμε αυτό. Είναι δίκαιο; Πιο δίκαιο πάλι δεν γίνεται, γιατί με αυτόν τον τρόπο ο κάθε πολίτης φορολογείται μία φόρα είτε στα έξοδα με τον ΦΣ είτε στο πλεονάζων ποσό των «κερδών» του με τον φορολογικό συντελεστή, αντιθέτως με το σημερινό που και πληρώνεις φόρο για ένα ποσό και μετά ΦΠΑ όταν το χρησιμοποιείς.

Τι άλλα θετικά χαρακτηριστικά έχει όμως το παραπάνω σύστημα; Το βασικότερο χαρακτηριστικό του είναι ότι κάνει την φοροδιαφυγή ασύμφορη γιατί από την στιγμή που το ποσό μιας συναλλαγής εκπίπτει από τον φόρο συνολικά και ο φόρος συναλλαγής είναι μικρότερος του φορολογικού συντελεστή, συμφέρει να πάρεις απόδειξη. Απαιτείς να πάρεις απόδειξη.

Επιπροσθέτως, μιας και το σύστημα δεν έχει μόνο «έξοδα» αλλά έχει και «έσοδα», καθένας, είτε είναι νομικό είτε φυσικό πρόσωπο, οφείλει με κάποιον τρόπο να δικαιολογεί τα έσοδα του. Αν δεν το κάνει τότε πως ξοδεύει χωρίς να έχει εισόδημα; Συνεπώς δεν θέλει απόδειξη μόνο αυτός που αγοράζει, θέλει και αυτός που πουλάει για να δικαιολογήσει τα έσοδα του. Εμπεριέχει λοιπόν και το «πόθεν έσχες» για όλους.


Επιχειρήσεις

Δεν αλλάζουν και πολλά με το σύστημα μας για τις επιχειρήσεις μιας και αυτές πάντα λειτουργούσαν με έσοδα-έξοδα. Οι κύριες και σημαντικότατες αλλαγές είναι μόνο δύο.

Θα παρατηρήσατε ότι τα νομικά πρόσωπα δεν έχουν πια φόρο στις μεταξύ τους συναλλαγές. Ούτε τώρα έχουν, αφού επιμερίζουν τον ΦΠΑ, απλά με την κατάργηση απλοποιούμε ακόμα περισσότερο τις διαδικασίες και όπως θα δούμε στην συνέχεια τα απαλλάσσουμε και από την άχαρη δουλειά του εισπράκτορα των φόρων του κράτους.

Τα έξοδα βέβαια που μπορούν να δικαιολογήσουν οι επιχειρήσεις και δεν θα έχουν ΦΣ πρέπει να είναι συγκεκριμένα και πολύ σαφή. Για τα υπόλοιπα έξοδα θα πληρώνουν και αυτές ΦΣ όπως και τα φυσικά πρόσωπα. Φυσικά και αυτά τα έξοδα για τα οποία η επιχείρηση πληρώνει ΦΣ εκπίπτουν από το φορολογητέο κέρδος της. Απλοποίηση λοιπόν και εδώ.

Επίσης, μειώνουμε τον συντελεστή στο 15% με στόχο τα μεγαλύτερα κίνητρα για την επιχειρηματικότητα. Όταν φτάσουμε στα νούμερα θα δούμε γιατί αυτό δεν είναι κακό όμως θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε δύο πραγματάκια από τώρα.

α) Η ανταμοιβή του ρίσκου είναι το κέρδος και η επιχειρηματικότητα ενέχει ρίσκο. Όσο μεγαλύτερο είναι το ρίσκο τόσο μεγαλύτερο πρέπει να είναι και το κέρδος και γι’ αυτό τον λόγο ο φορολογικός συντελεστής των επιχειρήσεων πρέπει να είναι μικρότερος αυτού των φυσικών προσώπων. Αυτό είναι το σωστό και δίκαιο, όχι κάποια συνομωσία του παγκόσμιου κεφαλαίου κατά του προλεταριάτου.

β) Η αύξηση της επιχειρηματικότητας είναι απαραίτητη γιατί αυτή είναι που καταπολεμά την ανεργία. Δεν θα μας σώσουν οι 5-10 μεγάλες επενδύσεις που θα απασχολήσουν μερικές χιλιάδες ανθρώπους η κάθε μία. Θα μας σώσουν οι 100.000-200.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που θα απασχολήσουν από 2, 3, 5, 10, 20 ανθρώπους η κάθε μία, με αποτέλεσμα να απορροφήσουν το 1,5 εκατομμύριο ανέργους. Αυτό θα οδηγήσει και σε αύξηση των μισθών και της κατανάλωσης.

Τέλος, βάζουμε και ένα φόρο 5% στα μερίσματα έτσι ώστε κάποιος που λαμβάνει μέρισμα να έχει ουσιαστικά συνολικό φόρο 20% (15% από την φορολογία της εταιρείας και 5% από το μέρισμα) έναντι του 25% των φυσικών προσώπων. Άλλο ένα κίνητρο για κάποιον να επιχειρεί και να μην προσπαθεί να κρύψει χρήματα μέσω της εταιρείας του.


Το μαύρο χρήμα και οι συναλλαγές δεύτερο χέρι

Το πρώτο πρόβλημα που μου ήρθε στο μυαλό (και πιθανότατα και σε όλους) αμέσως μετά τα πρώτα 6 στοιχεία του φορολογικού μας είναι το προφανές. ΟΚ, καλό το σύστημα αλλά τι γίνεται με τόσο μαύρο χρήμα που κυκλοφορεί, τόσες συναλλαγές που γίνονται ανάμεσα σε ιδιώτες για υπηρεσίες και προϊόντα, και τόσους ανθρώπους που στις μέρες μας δεν έχουν μια σταθερή εργασία και τα φέρνουν βόλτα με «μαύρα».

Τους το απαγορεύουμε και τους πάμε όλους μέσα για φοροδιαφυγή; Τους αναγκάζουμε να ανοίξουν εταιρεία; Να το πάω και λίγο παραπέρα για τους πιο «πονηρούς» αναγνώστες και αναγνώστριες; Με κάποιες όχι τόσο νόμιμες και κάπως πιο «εχέμυθες» συναλλαγές τι κάνουμε;

Εύλογες και λογικότατες απορίες αλλά όπως πάντα ο κύριος Όκαμ και το ξυράφι του έχουν την απλή και σωστή λύση. Στοιχείο 7 λοιπόν στο σχεδιασμό μας:

>Ελεύθερες συναλλαγές και ανάμεσα σε φυσικά πρόσωπα.

Δεν χρειάζεσαι ούτε να απαγορεύσεις κάτι, ούτε να υποχρεώσεις κανέναν να ανοίξει βιβλία. Χρειάζεσαι απλά να επιτρέψεις σε όλους να δέχονται και έσοδα από άλλους για παροχή υπηρεσιών ή αγαθών.

Φυσικά αυτός που αγοράζει την υπηρεσία ή το αγαθό πληρώνει το 20% ΦΣ επιπλέον, αλλά αν έκρυβε το έξοδο θα πλήρωνε 25% οπότε πάλι τον συμφέρει. Αυτός που παρέχει την υπηρεσία από την άλλη έχει απόδειξη εσόδων και όλα μέλι γάλα.

Εκτός αυτού βέβαια οι απλές λύσεις έχουν και άλλες θετικές παρενέργειες όπως τις παρακάτω:

1. Αυξάνεις την όλη σου φορολογητέα βάση συναλλαγών σε μια τεράστια αγορά μαύρου χρήματος (ιδιαίτερα μαθήματα, μικροεπισκευές, μικρό-υπηρεσίες εξυπηρέτησης, αγοραπωλησίες μεταχειρισμένων αγαθών, κ.λπ.)

2. Επιτρέπεις σε όλους ουσιαστικά να επιχειρούν ατομικά χωρίς την όλη γραφειοκρατία μιας ατομικής εταιρείας. Μερικοί μπορεί να επιλέξουν και αυτόν τον δρόμο εργασίας αποκλειστικά αν τους συμφέρει ή δεν έχουν ανάγκες που θα επιβάλουν μια νομική μορφή.

3. Επιτρέπεις σε επιχειρήσεις να μισθώνουν υπηρεσίες από φυσικά πρόσωπα για μικρό χρονικό διάστημα χωρίς γραφειοκρατία και εισφορές (μιλάμε φυσικά για λίγες μέρες σποραδικά πράγμα που μπορεί να ελεγχθεί εύκολα).

4. Ελέγχεις το έγκλημα γιατί καθένας θα είναι υποχρεωμένος με κάποιο τρόπο να δηλώνει έσοδα-έξοδα αν θέλει να μένει και να ξοδεύει στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν κάποιος εκτελεί μια παράνομη δραστηριότητα θα είναι αναγκασμένος για να την συνεχίσει στην Ελλάδα να την νομιμοποιήσει με κάποιο τρόπο. Αν η δραστηριότητα είναι μικρή ίσως ξεφεύγει αλλά πάντα πληρώνοντας φόρο. Αν τώρα είναι μεγάλη δεν θα είναι εύκολο να κρυφτεί.

Θα σταθώ λίγο στο σημείο 2 από τα παραπάνω. Η ευκολία του να μπορεί ο καθένας να επιχειρεί ατομικά χωρίς γραφειοκρατία εκτός από την τόνωση στους ελεύθερους επαγγελματίες έχει και ένα ακόμα μεγάλο πλεονέκτημα για τους νέους στην αγορά εργασίας.

Μπορεί ο καθένας να δοκιμάσει τις δυνατότητες του σε μια αγορά με αυτόν τον τρόπο χωρίς ρίσκο, έξοδα και γραφειοκρατία. Αν δει ότι πάει καλά τότε αναγκαστικά θα δημιουργήσει κάποια νομική μορφή γιατί θα τον συμφέρει. Δίνει φυσικά και την δυνατότητα στον καθένα να είναι και μισθωτός και ελεύθερος επαγγελματίας ταυτόχρονα. Και για πολλά επαγγέλματα αυτό είναι ο κανόνας.

Ωραία λοιπόν, το λύσαμε αυτό, αλλά υπάρχει κι άλλο πρόβλημα. Για να έχεις σωστά έσοδα-έξοδα και να επιτρέπεις και συναλλαγές ανάμεσα στον κόσμο θα πρέπει να έχεις και ένα αρχικό σημείο. Ένα «κεφάλαιο» για να το πούμε χονδρικά που να δικαιολογεί ότι ξόδεψες χρηματικά ποσά ή αγαθά που ήδη είχες στην κατοχή σου.

Σωστό και απαραίτητο. Και η λύση είναι το κάτωθι.

Περιουσιολόγιο

Για να έχεις ένα σωστό και δίκαιο σύστημα «εσόδων-εξόδων» πρέπει να ξεκινήσεις και από κάπου. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια αρχική περιουσιακή κατάσταση για τον καθένα. Ένα περιουσιολόγιο που θα καταγράψει κάθε φυσικό και νομικό πρόσωπο το τι έχει στην περιουσία του.

Κάτι τέτοιο βέβαια δεν μπορεί και δεν είναι απαραίτητο να περιέχει το βιός του καθενός μέχρι επίπεδο κατσαρόλας. Μας αρκούν τα παρακάτω:

>Τραπεζικές καταθέσεις εσωτερικού-εξωτερικού

>Τραπεζικός δανεισμός (για να εξαιρείται του ΦΣ στις αποπληρωμές)

>Ακίνητα

>Αυτοκίνητα-μηχανές-σκάφη-αεροσκάφη

>Μετοχές-Ομόλογα

>Περιουσιακά στοιχεία μεγάλης αξίας (έργα τέχνης-κοσμήματα-συλλογές)

Το πονηρό μυαλό θα πει, ότι έτσι φακελώνουμε τον κόσμο. Αληθές, αλλά αν έχεις ό,τι έχεις νόμιμα τι έχεις να φοβηθείς; Ακόμα κι αν είσαι 75% καλυμμένος για ό,τι δηλώνεις πάλι είσαι καλά. Και το 80% των πολιτών αυτής της χώρας είναι. Ίσως και περισσότεροι.

Αν δεν τα έχεις νόμιμα από την άλλη και μιλάμε για μεγάλα ποσά, τότε λυπάμαι γιατί ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα απαιτεί να είσαι και εσύ δίκαιος απέναντι του. Οφείλεις λοιπόν να τα νομιμοποιήσεις αν θες να συνεχίσεις να ζεις σε αυτή τη χώρα και να μην δεις την περιουσία σου να πηγαίνει υπέρ του Δημοσίου. Απλά πράγματα, κεφάλια δεν παίρνουμε αλλά αν έκλεψες θα πληρώσεις το τίμημα για να κάνεις μια νέα αρχή.

Ποιο μπορεί να είναι αυτό το τίμημα; Επειδή το μέχρι τώρα φορολογικό σύστημα δεν ήταν δίκαιο και είναι γεγονός ότι πολύς κόσμος φοροδιέφευγε ακόμα και από άμυνα προς το σύστημα, το τίμημα της νομιμοποίησης του αρχικού «κεφαλαίου» θα πρέπει να είναι υποφερτό. Ένα 15-20% των μη δικαιολογημένων κεφαλαίων και το ξεχνάμε.

Εννοείτε, ότι οι περιπτώσεις κραυγαλέας διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας και δημόσιου χρήματος δεν ξεχνιούνται έτσι εύκολα. Είπαμε καλοί και δίκαιοι αλλά μην τα ισοπεδώνουμε και όλα.

Τέλος, μια ακόμα θετική παρενέργεια είναι ότι αν έχουμε το περιουσιολόγιο τότε αυτόματα έχουμε και το πολύπαθο κτηματολόγιο. Με έναν σμπάρο δύο τρυγόνια λοιπόν.

Του Πάνου Μητρονίκα
(Ηλ. Μηχανικός Η/Υ & Αυτοματισμού)


Στο Β’ Μέρος ακολουθεί πρόταση για το πώς μπορεί να υλοποιηθεί ένα τόσο απλό φορολογικό, αλλά και μια απόπειρα απόδειξης με νούμερα, ότι όσα γράφουμε… ΣΤΕΚΟΥΝ.




defence-point.gr/news/?p=95834

Δημοσίευση σχολίου Blogger

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

 
Top