0
Oι αεροπορικές επιδρομές είναι απίθανο να ανακόψουν την προέλαση του «Ισλαμικού Κράτους» στο Ιράκ και να αμβλύνουν τις συνέπειες της ανθρωπιστικής κρίσης. Εντοπίζονται τρία ζητήματα που εγείρουν αμφιβολίες σχετικά με την στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους.

Κατά τις τελευταίες δύο εβδομάδες η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει καταβάλει σημαντικές προσπάθειες για να συγκεντρώσει έναν διεθνή συνασπισμό κατά του «Ισλαμικού Κράτους». Αυτή η συμμαχία θα πρέπει να κάνει μια συντονισμένη προσπάθεια για να περιορίσει την άνοδο του «Ισλαμικού Κράτους» στο Ιράκ ή και την απόκρουσή του, και να αμβλύνει τις ανθρωπιστικές συνέπειες.

Μεσοπρόθεσμα, πρόκειται για τη δημιουργία πολιτικών συνθηκών στο Ιράκ, οι οποίες θα στερήσουν από τους τζιχαντιστές τη βάση τους: αυτός ο σκοπός σερβίρεται από την Ουάσιγκτον, για τελευταία φορά στο περιφερειακό πλαίσιο με το ταξίδι του Υπουργού Εξωτερικών Κέρι, καθώς και με μια διεθνή προοπτική με το πρόσφατο «Διεθνές Συνέδριο για την Ειρήνη και την Ασφάλεια στο Ιράκ» το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στις 16 Σεπτεμβρίου.

Ωστόσο, τρία προβλήματα δημιουργούν αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα αυτής της προκύπτουσας προσέγγισης.

Πρώτον, εξαιρούνται οι επίγειες δυνάμεις

Για το άμεσο μέλλον, οι Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με την υποστήριξη ορισμένων άλλων κρατών, θα προσπαθήσουν να αντισταθμίσουν την άνοδο των τζιχαντιστών στο Ιράκ με αεροπορικές επιδρομές κατά των θέσεων των τζιχαντιστών. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των δυτικών μυστικών υπηρεσιών το αυτοαποκαλούμενο Χαλιφάτο διαθέτει περίπου 32.000 μαχητές που βρίσκονται συγκεντρωμένοι κυρίως σε πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές, όπως εν μέρει στη Μοσούλη. Η στρατηγική για την καταπολέμηση των τζιχαντιστών μόνο με επιθέσεις από τον αέρα, υπό το πρίσμα των ενδεχόμενων απωλειών μεταξύ των Ιρακινών αμάχων, ενέχει περιορισμένη αποτελεσματικότητά. Ως εκ τούτου, στην Ουάσιγκτον και αλλού, ανησυχούν ότι οι αεροπορικές επιδρομές δεν μπορεί να είναι επαρκές μέτρο από μόνο του. Οι πρόσφατες δηλώσεις του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου αντιστράτηγου Ντέμπσι στο Κογκρέσο ήταν προς αυτή την κατεύθυνση. Σύμφωνα με τον Ντέμπσι, Αμερικανοί συμβούλοι θα πρέπει να συνοδεύουν τους Ιρακινούς στρατιώτες στις επιθέσεις τους κατά στόχων των τζιχαντιστών - στο βαθμό που αυτό κρίνεται αναγκαίο.

Η ανάγκη αυτή φέρει επίσης το γεγονός ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αναζητούν μια στρατηγική στην οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν χερσαία στρατεύματα: πρώτον, ο ιρακινός στρατός, δεύτερον, οι Κούρδοι αντάρτες στο βόρειο τμήμα της χώρας, και τρίτον ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός. Αυτός πλέον, με υποστήριξη των ΗΠΑ, λαμβάνει εκπαίδευση και εξοπλισμό στην Σαουδική Αραβία.

Ωστόσο, τουλάχιστον σε δύο από αυτές τις ομάδες ο αντίκτυπος είναι ασαφής. Γνωστά θέματα, μεγάλα τμήματα του ιρακινού στρατού εγκατέλειψαν εκ των προτέρων τις θέσεις τους κατά τη διάρκεια της επίθεσης των τζιχαντιστών ή κατέθεσαν τα όπλα τους, και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός έχει υποστεί σημαντικές στρατιωτικές αποτυχίες. Η δέσμευση των πολιτοφυλακών των Κούρδων είναι για την ιρακινή κεντρική κυβέρνηση τουλάχιστον αμφισβητήσιμη.



Δεύτερον, η εστίαση στο Ιράκ

Οι δυτικές κυβερνήσεις εξακολουθούν να δυσκολεύονται να κατανοήσουν το «Ισλαμικό Κράτος» ως διεθνές φαινόμενο που (ακόμη) αφορά δύο χώρες, δηλαδή τη Συρία και το Ιράκ. Δεδομένου ότι κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους ξεκίνησε με στρατιωτικές επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας, δεν είναι πλέον μια τρομοκρατική ομάδα. Εν τω μεταξύ, έχει γίνει ένα οιονεί κράτος που ελέγχει σχεδόν το ένα τρίτο του εδάφους του Ιράκ και τη Συρία. Έχει εισαγάγει μια μορφή μόνιμης διακυβέρνησης και απονομής δικαιοσύνης και είναι λιγότερο εξαρτημένο από την εξωτερική χρηματοδότηση λόγω των ιδίων οικονομικών πηγών του. Οποιαδήποτε προσπάθεια για την καταπολέμησή του χρειάζεται μια στρατηγική που, λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορές μεταξύ των αντίστοιχων καταστάσεων, θα είναι σε θέση να αναπτύξει μια γενική κατανόηση για να επιτευχθούν οι στρατιωτικοί και οι πολιτικοί στόχοι.

Εφ 'όσον οι συριακές περιοχές παρέχουν ως καταφύγια για το Χαλιφάτο, δεν θα είναι σε θέση νικηθεί στρατιωτικά. Παράλληλα, η σημασία αυτού του σημείου καταδεικνύεται από την περίπτωση του Αφγανιστάν: η επιτυχία της αποστολής της ISAF υποφέρει μέχρι σήμερα από το γεγονός ότι οι αντάρτες μπορούν να διαφύγουν από το Αφγανιστάν μέσω των ντε φάκτο ανοικτών συνόρων με το Πακιστάν, για να ξεφύγουν από τις επιθέσεις της ISAF. Ο συγκρουσιακός στόχος που η διεθνής κοινότητα θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει στο άμεσο μέλλον: μια καταπολέμηση του Χαλιφάτου στη Συρία κινδυνεύει πράγματι να στηρίξει το καθεστώς του Προέδρου Άσαντ.

Τρίτον, οι αβέβαιοι πολιτικοί και στρατιωτικοί στόχοι

Η δυτική και ιδιαίτερα η αμερικανική πολιτική, έχουν παραμείνει μάλλον σε ασάφεια όταν πρόκειται για το συγκεκριμένο στρατιωτικό και πολιτικό στόχο του λεγόμενου «πολέμου κατά του ισλαμικού κράτους». Ανάλογα με το περιεχόμενο των δηλώσεων, το Χαλιφάτο αποτελεί απειλή για το Ιράκ και τη Συρία, για ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής ή ακόμη και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο γενικός στόχος ήταν να «αποδυναμωθεί ή να καταστραφεί» η δυνατότητα να αναλάβει στρατιωτική δράση εναντίον δυτικών θεσμών.

Αυτό η πολυτονία μπορεί να οφείλεται σε κάποιο βαθμό σε μια κατάσταση που ο Πρόεδρος Ομπάμα έχει αναφέρει - δηλαδή ότι δεν διαθέτει καμία συνεκτική στρατηγική για την καταπολέμηση του Χαλιφάτου. Είναι σίγουρα δικαιολογημένη θέση σε ένα δύσκολο εγχώριο πολιτικό περιβάλλον όπως αυτό που επικρατεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η κοινή γνώμη και το Κογκρέσο προτρέπουν τον Πρόεδρο, μετά την δολοφονία των δύο Αμερικανικών ομήρων στο Ιράκ σε μια ισχυρότερη στρατιωτική δράση. Ωστόσο, αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό του Αμερικανού Προέδρου για τον τερματισμό των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα.

Παρόμοια ασάφεια της πολιτικής υπάρχει και μεταξύ των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Έτσι, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Φαμπιους κάλεσε στη συνεδρίαση του Παρισιού φιλόδοξα ότι το «Iσλαμικό Κράτος πρέπει να εξαφανιστεί.» Τι σημαίνει αυτό ακριβώς με συγκεκριμένους όρους, παρέμεινε ασαφές. Όπως κάθε στρατιωτική εμπλοκή έτσι και στη αντιμετώπιση των τζιχαντιστών απαιτείται η επιβολή μιας πολιτικής ιδέας, που θα κατευθύνει το πλαίσιο για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ωστόσο, όσο δεν επικρατεί σαφήνεια για την πολιτική τάξη, οι δυτικές κυβερνήσεις δεν θα πρέπει να ξεκινήσουν με τον ορισμό του πλαισίου αυτού.









fox 2 magazine

Δημοσίευση σχολίου Blogger

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

 
Top