0

Αυτονόητο ενδιαφέρον ακόμα και για την Ελλάδα που υποφέρει σε όλους τους τομείς – άρα και στον αμυντικό… – εξαιτίας της σφοδρής οικονομικής κρίσης, έχει η απόφαση του καναδέζικου Ναυτικού για το μέλλον κάποιων εκ των πλοίων του στόλου του, αφού προέκρινε την πρόωρη απόσυρση από την υπηρεσία, με σκοπό να επενδυθούν τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν στην κατασκευή νέων μονάδων επιφανείας.

Του ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Συγκεκριμένα, η απόφαση αφορά στην πρόωρη απόσυρση από την ενεργό υπηρεσία, δύο αντιτορπιλικών κατευθυνομένων βλημάτων και δύο πετρελαιοφόρων – λογιστικής υποστήριξης. Πρόκειται για τα αντιτορπιλικά HMCS Iroquois (DDG 280) και HMCS Algonquin (DDG 283), το πρώτο και το τέταρτο κλάσης «Iroquois» του καναδέζικου Ναυτικού (θα αποσύρονταν το πρώτο το 2019 και το δεύτερο εντός του 2015), αλλά και τα HMCS Protecteur (AOR 509) και HMCS Preserver (AOR 510), πλοία λογιστικής υποστήριξης κλάσης «Protecteur».

Και τα τέσσερα αποσύρονται πριν το πέρας του επιχειρησιακού τους βίου. Για την ακρίβεια όμως, το Protecteur έπαθε εκτεταμένες ζημιές από φωτιά που ξέσπασε στο μηχανοστάσιο τον περασμένο Φεβρουάριο, ρυμουλκήθηκε στη βάση του από πλοία του αμερικανικού Ναυτικού και κρίθηκε πως η επισκευή του ήταν οικονομικά ασύμφορη.

Η σκέψη που έρχεται αβίαστα στο μυαλό και τίθεται προς συζήτηση και αξιολόγηση, αν και εν πολλοίς αποτελεί καταρχήν θεωρητική αναζήτηση, ελλείψει αξιόπιστων οικονομικών στοιχείων, είναι σχεδόν αυτονόητη: Δεδομένης της οικονομικής κρίσης που έχει πλήξει σφοδρά τον αμυντικό προϋπολογισμό, μήπως η μέθοδος που επιλέγουν οι Καναδοί θα έπρεπε να εξεταστεί και από ελληνικής πλευράς; Δηλαδή, αν θα είχε την πολυτέλεια ο ελληνικός Στόλος να μειώσει το κόστος του επιχειρώντας με λιγότερα πλοία για ένα διάστημα, με στόχο να ξεκινήσει νέες ναυπηγήσεις.

Σε μια πρώτη, πρόχειρη αξιολόγηση, θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει, ότι οι απειλές που αντιμετωπίζει ο Καναδάς, εν συγκρίσει με αυτές που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι πολύ διαφορετικές και λιγότερο άμεσες.

Επιπρόσθετα, εάν υποτεθεί ότι κατά την περίοδο του επιχειρησιακού κενού παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα, αυτό σχεδόν νομοτελειακά θα αποτελεί δυνητική απειλή και για τον νότιο γείτονα της χώρας, τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι δεν θα αφήσουν ακάλυπτους τους Καναδούς και όχι μόνο λόγω της στενής διμερούς συνεργασίας στα θέματα της άμυνας.

Τα ανωτέρω, ασφαλώς και οδηγούν – καταρχήν – στο συμπέρασμα της απόρριψης τέτοιας λύσης από ελληνικής πλευράς, της οποίας οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες και από όσα διατίθενται στη σημερινή συγκυρία. Τα πράγματα όμως ίσως αρχίζουν να αλλάζουν, εάν επιχειρηθεί μια προβολή της κατάστασης στο μέλλον.

Τα οικονομικά είναι εξαιρετικά στενά και η αδυναμία της ελληνικής πλευράς να προχωρήσει σε νέες ναυπηγήσεις ή/και εκσυγχρονισμούς, παρότι πολλά πλοία προσεγγίζουν επικίνδυνα στο πέρας του επιχειρησιακού τους βίου, οδηγεί νομοτελειακά σε επικίνδυνο αδιέξοδο.

Πολύ απλά, όσο και να διορθωθεί η κατάσταση τα χρόνια που έρχονται, θα έχει παραβιαστεί βάναυσα ο κανόνας της τμηματικής αντικατάστασης μονάδων επιφανείας (αν υποτεθεί ότι με τα υποβρύχια ξεμπερδέψαμε… που δεν θα γίνει, αν δεν αποδείξει πρώτα το Ναυτικό ότι δεν θα «βρει τοίχο» στην προσπάθεια να φτιάξει τα υποβρύχια στον Σκαραμαγκά, αφού κατασκευαστές και κάτοχοι της τεχνογνωσίας παραμένουν οι Γερμανοί και κανείς άλλος, ας μην το ξεχνάμε ποτέ, διότι θα τους χρειαστούμε), ώστε να είναι ανεκτό το κόστος.

Όταν κάποια στιγμή – σε πόσα άραγε χρόνια; – θεωρήσουμε ότι διαθέτουμε κονδύλια για νέες ναυπηγήσεις, αυτά θα υπολείπονται δραματικά της κάλυψης των αναγκών, ώστε να παραμείνει αριθμητικά άθικτος ο στόλος, στο πλαίσιο των προβλέψεων της δομής ναυτικών δυνάμεων που θα καθοριστεί αρμοδίως… Οπότε, το άνοιγμα ενός περιστασιακού «παράθυρου τρωτότητας», ίσως έχει μεγαλύτερο νόημα να γίνει τώρα και όχι να το αντιμετωπίσει η χώρα, υπό ακόμα πιο δυσμενείς συνθήκες, αργότερα.

Πέραν της ευρύτερης συγκυρίας που δεν επιτρέπει εύκολα τον οπορτουνισμό, ενώ η κατάσταση στα νότια σύνορα της Τουρκίας υπόσχεται υποχρεωτική εστίαση της προσοχής εκεί, άρα εξασφάλιση περιόδου σχετικής ηρεμίας στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, θεωρητικά τουλάχιστον, θα υπήρχε περιθώριο εμπλοκής ισραηλινών εταιριών στα συστήματα των νέων πλοίων, μια συμφωνία που θα μπορούσε να είχε και… απόρρητες παραγράφους. Οι υδρογονάνθρακες της Μεσογείου και οι ανάγκες που προκύπτουν προσφέρει το υπόβαθρο οικοδόμησης μιας αμοιβαίως επωφελούς ρύθμισης.

Ασφαλώς, το Ναυτικό είναι υπεύθυνο να διαπιστώσει εάν υπάρχει περιθώριο τέτοιας εξοικονόμησης κονδυλίων και σε τι ύψος αυτή θα μπορούσε να ανέλθει, ώστε σε βάθος π.χ. πενταετίας, να μπορούσε να αποκτήσει νόημα μια τέτοια πρωτοβουλία. Θα πρέπει ασφαλώς να διασφαλισθεί, ότι εάν υπάρχει περίπτωση να προκύψει τέτοιο ενδεχόμενο, δεν θα έρθει από το πουθενά κάποιος μελλοντικός υπουργός Οικονομίας που θα «κατασχέσει» τα ποσά, τινάζοντας στον αέρα την προσπάθεια.

Μιλώντας όμως για υπουργείο Οικονομικών, θα είχε και από οικονομικής απόψεως νόημα απόπειρα εξασφάλισης εξοικονόμησης κονδυλίων που θα διατεθούν για ναυπηγήσεις, αφού θα στήριζε την εγχώρια ναυπηγική και ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, που βαίνει από το κακό στο χειρότερο, με το ενδεχόμενο δραματικών εξελίξεων να μην μπορεί να αποκλειστεί. Και φυσικά, κάθε νέα ναυπήγηση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με εντελώς διαφορετική νοοτροπία από αυτή του παρελθόντος.

Κι όλα αυτά στη συγκεκριμένη βιομηχανία, που πληρώνει το κομματικό χάος που εξέθρεψαν επί δεκαετίες δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, με τις σύγχρονες κυβερνήσεις της κρίσης να επιζητούν να μπαλώσουν την κατάσταση, όχι να θέσουν τις βάσεις πραγματικής αντιμετώπισης του προβλήματος.

Όχι δηλαδή αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα κατάματα, επιλέγοντας μεταξύ επώδυνων αλλά με ορθολογικά οικονομικά και επιχειρηματικά κριτήρια λύσεων, αλλά υποκύπτοντας στην πίεση της εκλογικής πελατείας και αποκρύπτοντας από την κοινωνία, ότι η άρνηση της πραγματικότητας οδηγεί σε δραματικές συνέπειες και νομοτελειακά σε περισσότερη ανεργία. Απλά, κάθε κυβέρνηση, ευελπιστεί να μην βρίσκεται η «καυτή πατάτα» στα χέρια της την κρίσιμη στιγμή, κληροδοτώντας τις δύσκολες αποφάσεις ο ένας στον άλλον…

Εν κατακλείδι, οι ανωτέρω συλλογισμοί δεν συνιστούν καν πρόταση, αλλά μια απόπειρα να καταδειχθεί το επικίνδυνο αδιέξοδο στο οποίο εισέρχεται σταδιακά και σε βάθος χρόνου, όχι μόνο το Πολεμικό Ναυτικό, αλλά και οι άλλοι Κλάδοι των Ενόπλων Δυνάμεων. Το μόνο βέβαιο είναι, ότι ακολουθώντας την πεπατημένη, περιμένοντας τον «από μηχανής Θεό», λύση δεν πρόκειται να βρεθεί. Απαιτείται ριζοσπαστική σκέψη και πρωτοβουλία.

Όσοι αντιστέκονται σε δραστική αλλαγή φιλοσοφίας στην αντιμετώπιση της κατάστασης, δεν αντιλαμβάνονται ότι υποθηκεύουν το μέλλον των Ενόπλων Δυνάμεων και της ασφάλειας της χώρας, δηλαδή το ίσιο το μέλλον των παιδιών τους.










defence point

Δημοσίευση σχολίου Blogger

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

 
Top