0
Με «μπαράζ» συμφωνιών στρατηγικής συνεργασίας με οίκους του εξωτερικού η κυβέρνηση προσπαθεί να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα της κρατικής εταιρίας των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΑΣ) η οποία όλα τα προηγούμενα χρόνια συσσώρευσε χρέη και ελλείμματα.

Πρόσφατα, σύμφωνα με τις σχετικές ανακοινώσεις του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, τόσο ο γερμανικός όμιλος Rheinmetall όσο και ο αμερικανικός Lockheed Martin υπέγραψαν συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας με τα ΕΑΣ παρουσίας της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και της ηγεσίας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Εκ των πραγμάτων η παρουσία των δύο τελευταίων στις τελετές αποδεικνύει και την υψηλή σημασία που αποδίδει η κυβέρνηση σε αυτές τις συμφωνίες. Είναι δε σχεδόν βέβαιο ότι στο άμεσο μέλλον θα υπογραφεί ή επικαιροποιηθεί (εφόσον ήδη υπάρχει) αντίστοιχη συμφωνία με την ισραηλινή IMI (Israel Military Industries).

Παρά το γεγονός ότι το ακριβές περιεχόμενο αυτών των συμφωνιών δεν έγινε γνωστό αποτελεί γενική παραδοχή ότι αφορούν προγράμματα προμήθειας αμυντικού υλικού των Ενόπλων Δυνάμεων που περιλαμβάνονται μεταξύ των 42 που εγκρίθηκαν από την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή στις 30 Ιουλίου 2014.

Ειδικότερα σε ότι αφορά τις Rheinmetall και IMI πρόκειται για το υποπρόγραμμα με τίτλο «Προμήθεια 30.360 πυρομαχικών 120 χλστ. για τα άρματα μάχης Leopard 2 του Ελληνικού Στρατού (ΕΣ)» με προϋπολογισμό 148 εκατ. ευρώ.

Αντίστοιχα για τη Lockheed Martin πρόκειται για ομάδα τριών υποπρογραμμάτων συνολικού ύψους 522 εκατ. ευρώ που αφορούν το οπλικό σύστημα MLRS και ειδικότερα:

>«Εκσυγχρονισμός Συστήματος Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων (ΠΕΠ) MLRS» με προϋπολογισμό 157 εκατ. ευρώ.
>«Προμήθεια σύγχρονων πυραύλων MLRS Μακρού Βεληνεκούς» με προϋπολογισμό 211 εκατ. ευρώ.
>«Προμήθεια σύγχρονων ρουκετών MLRS Μακρού Βεληνεκούς» με προϋπολογισμό 154 εκατ. ευρώ.

Επαναλαμβάνεται δηλαδή απαράλλακτο το βασικό μοντέλο που χαρακτήρισε τη λειτουργία πρωτίστως της ελληνικής κρατικής αμυντικής βιομηχανίας τις προηγούμενες δεκαετίες και τα ολέθρια αποτελέσματα του οποίου είναι σε όλους μας γνωστά.

Ποιο είναι το μοντέλο;

Πολύ απλά με «δόλωμα» τα προγράμματα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας οι ενδιαφερόμενοι ξένοι οίκοι που κατέχουν την τεχνογνωσία και την πνευματική ιδιοκτησία (προϊόντα) και επιθυμούν να τους ανατεθεί η σύμβαση συνάπτουν συμφωνίες συνεργασίες με την κρατική εταιρία ώστε να μπορούν να συμμετάσχουν στην όποιου τύπου διαγωνιστική διαδικασία επιλεγεί να υλοποιηθεί.

Στην πράξη δηλαδή οι εν λόγω συμφωνίες δεν αποτελούν επίτευγμα αλλά απλώς υποχρέωση των υποψηφίων προμηθευτών που μάλιστα είναι και μονοσήμαντα εστιασμένη στον ελληνικό αμυντικό προϋπολογισμό. Είναι δε προφανές ότι προκειμένου οι υποψήφιοι προμηθευτές να αναλάβουν τις ελληνικές συμβάσεις είναι διατιθέμενες να υπογράψουν συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας με… οποιονδήποτε.

Όπως εξάλλου έκαναν και στο παρελθόν και μάλιστα κάποιοι εξ αυτών έχουν ακόμη ανεκτέλεστες υποχρεώσεις σε βιομηχανικό έργο και αντισταθμιστικά ωφελήματα (άραγε η διευθέτηση των εκκρεμοτήτων περιλαμβάνεται στη συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας;)

Μάλιστα θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να γίνει γνωστό αν οι συμφωνίες που υπεγράφησαν πρόσφατα περιλαμβάνουν συγκεκριμένο και κοστολογημένο αντικείμενο εργασιών που θα αναλάβουν τα ΕΑΣ, με ανάλυση των επενδύσεων που απαιτούνται και του τρόπου χρηματοδότησης τους, την εμπλοκή των ΕΑΣ σε εξαγωγικές αγορές για τα αντικείμενα που περιλαμβάνει η στρατηγική συνεργασία ή απλώς αποτελούν γενικόλογα ευχολόγια πρόθεσης.

Με αυτόν τον τρόπο όμως το μόνο που επιτυγχάνεται (βάση της εμπειρίας του παρελθόντος) είναι η εγχώρια συμπαραγωγή και η οποία στην πράξη είναι πολύ μικρότερη και λιγότερο ουσιαστική από αυτή που είχε γενικόλογα συμφωνηθεί ή εξαγγελθεί.

Ταυτόχρονα η εγχώρια βιομηχανία «καταδικάζεται» στον ρόλο του συμπαραγωγού (ή ακόμα χειρότερα στου κατ’ όνομα κυρίου αναδόχου), στη μονοσήμαντη εξάρτηση από τις πιστώσεις του εθνικού αμυντικού προϋπολογισμού και δεν επιτυγχάνεται η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΦΟΔΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΥΣΙΔΑ.

Δυστυχώς όμως, η πολιτική της κυβέρνηση, παρά τα εξαιρετικά οδυνηρά διδάγματα του παρελθόντος, παρουσιάζεται να αδιαφορεί παντελώς για το τελευταίο. Θα μπορούσε η Ελληνική Κυβέρνηση να "δει" στην προσέγγιση που ακολουθεί η Αυστραλία όπου η «ενσωμάτωση της λειτουργίας των αυστραλιανών εγκαταστάσεων [παραγωγής εκρηκτικών, προωθητικών και πυρομαχικών] σε μία καθιερωμένη παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού», αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα.

Μάλιστα η αυστραλιανή προσέγγιση έχει και το πλεονέκτημα ότι δεν προβλέπει την πώληση των εγκαταστάσεων αλλά τη μίσθωση και διαχείριση τους από τον ανάδοχο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται και η εξαιρετικά προσφιλής για τα ελληνικά δεδομένα φιλολογία του «φιλέτου» που πωλείται αντί «πινακίου φακής» (εν συντομία του «ξεπούληματος»).

Βέβαια το πως μία χώρα γεμάτη «φιλέτα», δηλαδή «χώρα – φιλέτο», κατά αυτούς που ασπάζονται την ανωτέρω θεώρηση, ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕ, δεν έχει επαρκώς απαντηθεί (το ότι όλοι εποφθαλμιούν τον «περιούσιο λαό» και ότι σε 24ωρη βάση «σκοτεινές δυνάμεις» εργάζονται συστηματικά για την καταστροφή του, είναι απλά ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ).

Όμως, ανεξήγητα για μας, η κυβέρνηση στην περίπτωση των ΕΑΣ αποφάσισε να ακολουθήσει την… πεπατημένη, «ενεχυριάζοντας» την όποια «προίκα» (δηλαδή τα ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα) και όχι επιδιώκοντας να αποκαταστήσει τη «νύφη», τα ΕΑΣ, σε μία παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα ώστε στη ΣΥΝΕΧΕΙΑ αξιοποιώντας τα όποια ελληνικά προγράμματα προμήθειας να αυξήσει την απασχόληση και να παγιώσει και διευρύνει τον ρόλο των ΕΑΣ στην παγκόσμια αλυσίδα στην οποία θα είχαν ενταχθεί ως ΠΛΗΡΩΣ ΟΡΓΑΝΙΚΟ ΜΕΡΟΣ.

Και αυτό παρά το γεγονός ότι ο αμερικανικός όμιλος ATK με το πρόγραμμα των βλημάτων 40L60 διαμετρήματος των 40 χλστ. για τα «ιπτάμενα πυροβολεία» (gunships) της Αεροπορίας των ΗΠΑ προσέφερε, χωρίς να έχουν γίνει γνωστά προαπαιτούμενα, στα ΕΑΣ σημαντικότατη «προίκα» (κατά πληροφορίες ύψους 180+ εκατ. ευρώ) και μάλιστα ΜΗ ΠΡΟΕΡΧΟΜΕΝΗ από το ελληνικό θησαυροφυλάκιο! Μία «προίκα» που καθιστά τα ΕΑΣ πολύφερνη «νύφη» ακόμη και χωρίς την «ενεχυρίαση» των όποιων ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Για άλλη μία φορά το κάρο μπήκε μπροστά από το άλογο και ελπίζουμε ότι δεν θα επαναληφθεί το γνωστό μοτίβο των ελληνικών ταινιών της δεκαετίας του 1960, όπου ο «γαμπρός» αποσκοπεί αποκλειστικά στην «προίκα» και αφήνει τη «νύφη» σύξυλη!








defence point

Δημοσίευση σχολίου Blogger

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

 
Top